Diana Ziu – Kundershti i pluhurt dhe i hirte minjsh…

0
179

Cudi!…
Ketu ne fshat te duket sikur qiellin lehtas perkedhel!.
A thua valle qielli fle?!… Por dhe gjumi kerkon te flere!…, por perseri cudi ketu ne ne fshat!… lutja e qetesise me sygjeron nje harmoni plot akorde dizonant djeziz apo dubel bemol maxhor minor per te thurur bukur nje orkestracion ku rregullat e harmonise edhe po i ndryshoj! …, por rregullat e jetes me mencuri ti pranojme dhe, them me vete cfare te ndryshoje?!..
. mbase muzika eshte modeli i perkryer i artit sepse asnjehere nuk mund te zbuloje sekretin e saj te fundit… mbase duke u nisur nga kjo duhet te pranojme te ndryshojme gjerat qe mundemi te ndryshohen dhe te pranoj gjerat qe nuk mundet ti ndryshojme… mbase edhe ky eshte nje akord harmonik qe sjell qetesine tek une… nje akord cuditshem ky!…
Por autoritetet aty lart e dine fort mire kush e prish qetesine, dhe kush zhgarravit cdo stine!…

Dhe me qe e nisa me fshatin tim te dashur, po vazhdoj tregoj… degjova prane nje porte ku fjalet lehtas era, i solli tek une!… aty duke u mbeshtetur prane murit te nje shkolle degjoja fshatarin tek fliste me ze te larte!… dukej i lodhur, i djersitur nga vapa ne fushat e tyre qe vec pune kane dite nate. Ndaj nate i ngrysej mendimi, i kthellohej gjithcka dhe thurrte me qetesi mendimin dhe me pas duke folur me ze te larte per te prishur qetesine e muzgut…

” Sa te jemi gjalle ne mo byrrazer” keta siper nuk doti njohim… jo kurre dhe kurre nuk behen te mocem “DHJAM KAPICE NE PRAPANICE”… degjome mua byrazer dhe, duke vazhduar me koken ulur i menduar… “NUK BEHESH FIN PA PUNE DOT KURRE”…
Po veshtroja xhaxha Sotirin e habitur me mendimet e tij, turbulluar, por i zgjuar thashe me vete… cudi kush valle e prish e shkatrron qetesine… kush valle thurr endra ligesi me shpirt te zi…
Nese mburremi qe jemi te thekur per dashurin e memedheut, apo dashurine per atdheun…
fol per jete njerzish mos sakato popullin ne gjymtyret e tyre se vec dhimbje kane
Mos u krekos kur flet ne tempullin e popullit ne fjale te veshtira me kollare si kameleon here gjyre roze dhe here blu…, por mbaj ngyren e tende guxo mbaj gjyren e shpirtit tend!… jeto me popullin, vizitohu tek mjeku aty ku populli shkon… jeto ne shtepizen tende dhe, mos trumbeto eshte prone e gruas apo prone e trasheguar ,ku gjyshrit telef i bene ne emer… te varfer viqen pa lavdi…

Eh!… ju duhet emri per te fshehur te shkretrn pasuri…. ju duhet zengjilleku etj… dimero si vete populli, provo dhimjen e skamjes, qe te flasesh drejt me realitet me te urriturit..
. mos krijo hendek midis teje dhe popullit eshte i thelle mjerimi nuk e sheh dot te verbon ndricimi….
Eshte e cuditeshme Monotoni pa ngjyre!…
Po krijohet nje kundershti i pluhurt dhe i hirte minjsh ku po vershon ne skenen e shkallmuar nga njerez qe kane brire te veshur te ngrire!…
Perseri cudi!… dot nuk po deshifrojme se cfare po ndodh sot ne kohe, ne bote e kudo. Mbi trupin tone etja per pushtet, etja per para, para, po sundon ne bote, po na prish ritmin e qetesise dhe merr energjine njerzore per ndricim te zi…

Nuk e di kush valle mund te c’bej kete mjegull te erret,
kush mund te pastroj ndergjegjen sa nuk eshte vone per jete njerzish, sa dhe qielli do e fal.
Nese edhe rrahjen e ores mundet ta ndryshoje per feshferimat e njerzimit per njerzimin, per njeriun fjale zemre miresie simfoni te tingellojne…
Dikur uri e fshehur ish seks pa para, nje njolle ne biografi, nje seks pa dashuri… cudi!… korrupsion gjithcka, ne para perseri..
.
Sot perseri cudi!..
Nje klithme nga erresira ne qytetin tim te zbrazet, te larget, ne mergim dhe, ne mendje me rri gjithmon nje melodi e pa kendueshme…
Perseri e them me vete, ka nje arke mendimesh, nje thesar te arshivuar, nje trashegimi mendimi qe te shoh cdo brez pelhuren e shtruar te dijes per jete, per nje jete!…
Cudi!… Kane kaluar 30 vjet… shume kohe e larget duket, por prape hallet jane aty, nje kupole parajse, nje oktapod i rralle…
Te ardhura gjigande, marramendese qe eshte fakt edhe para syve tane,
Tmerr per popullin qe sot me shume se kurre nuk ka nevoje te votoje per ngjyre roze apo blu.
Por tashme te gjithe e dime qe fjalet dhe premtimet boshe, nuk strehoen me në cdo shtepi, por jane vec ULERIMAT E ANKTHIT.
Diana Ziu..

Burimi/Facebook – Diana Ziu