Letër nga një grua e moshuar e mbyllur në një shtëpi pensioni.

0
41

Kjo letër përfaqëson ekuilibrin e jetës sime.
Unë kam 82 vjet, 4 fëmijë, 11 nipër e mbesa, 2 stërnipër dhe një dhomë prej 12 metrash katrorë.
Unë nuk kam më një shtëpi apo gjërat e mia të dashura, por kam dikë që rregullon dhomën time, më përgatit për të ngrënë dhe më rregullon shtratin, kontrollon presionin e gjakut dhe më peshon.
Unë nuk kam më të qeshurën e nipërve të mi, nuk mund t’i shoh më të rriten, të përqafojnë njëri -tjetrin dhe të luftojnë; disa prej tyre vijnë për të më parë çdo 15 ditë; të tjerët çdo tre ose katër muaj; të tjerët, kurrë.
“Nuk e di sa do të më mbetet, por më duhet të mësohem me këtë vetmi; bëj terapi profesionale dhe ndihmoj në atë që mundem ata që janë më keq se unë, edhe nëse nuk dua të mësoj shumë të lidhur me ta: ata zhduken shpesh. Ata thonë se jeta po bëhet më e gjatë. Pse? Kur jam vetëm mund të shikoj fotot e familjes sime dhe disa kujtime që kam sjellë nga shtëpia.
Shpresoj që brezat e ardhshëm të kuptojnë se familja është krijuar për të pasur një të nesërme (me fëmijët) dhe për t’u paguar prindërve tanë me kohën që na kanë dhënë për të na rritur.🥲😓

Autori i panjohur !