Ndue Lazri – NË BIBLIOTEKËN TONË FËSHFËRIN PYLLI

0
34

E dashur, e dëgjon atë fëshfërimë në koridor,
ku rafteve librat heshtin e heshtin paprerë?
Është fëshfërima e pyllit të ngarkuar me dëborë,
se ti e di që librat ishin drurë pylli një herë.

Ja, ky libri i Eseninit me kapakët ngjyrë rozë,
ku shkruhen kaq gjëra të ëmbla për dashurinë,
dikur ish një pemë e bukur me emrin beriozë,
si një balerinë që vallëzon nën shi e suferinë.

Ja “Dimri i vetmisë së madhe” i gjeniut Kadare,
për të u deshën drurë nga Korabi në Siberi,
ishin drurë krenarë që e mbanin kokën në re,
por i rrëzoi i ftohti i egër i një acari të ri.

Tek “Makbethi” i Shekspirit fëshfërin Pylli i Brinjës,
që sipas profecisë do shënonte fundin e mbretit,
tek ky libër i Zhyl Vernit mbase ka drurë të thellësisë,
kur ai zhytej njëzetmijë lega poshtë detit.

Dhe libri “Ankesa e mjellmës”, që e shkrojta për ty,
ish ajo pema ku u puthëm për herë të parë në Tiranë,
tani vendin bosh e vështrojmë me lot në sy,
sa pemë rrëzuan pallatet vendit tonë anembanë.

Eja, dalim pranë pyllit, ku puhizë e pishave fton,
e për çdo libër të lexuar të mbjellim fidan të ri,
ti e di që fidanët e drunjtë e lulet në ballkon,
më shumë se për humusin kanë nevojë për dashuri.

Ndue Lazri

Burimi/Facebook/Autori