SHËN PJETRI NË HALL- Nga Arqile Garo

0
74

Tre zonja që vdiqën të reja në moshë,
tek derë e Shën Pjetrit po presin, “lëmoshë”,
pse atje, e dinë, s’ është vend për shakara,
furrat e xhehnemit ndrijnë, aty, përpara.

Ndaj dhe rrinë të tria zhytur në mendime,
këtu fati i tyre ndahet për një qime,
këtu nuk pinë ujë, mashtrim e gënjeshtër,
e dinë mirë ato: Shën Pjetri është mjeshtër.

  • Hajde ti e para, – urdhëron shenjtori,
    me zë bubullues, gjëmoi korridori.
    Nga frika, të gjorës, i kërcasin dhëmbët.
    E zhbiron Shën Pjetri, nga koka te këmbët.
  • Pa më thuaj xhane, veç mendohu mirë,
    n’ atë botë, tët shoqi, i ke ngjeshur brirë?
    Ja ke mbajtur nderin, vajte me të tjerë?
    Dhe ajo kokulur – Po, nja dy tre herë!…
  • Vetëm kaq?! – Po, Shenjt! – tjetra drithërohet,
    teksa ndjek Shenjtorin që rri dhe mendohet!
  • Meqë janë kaq pak, po tregoj mëshirë,
    çelësin e Parajsës ta fal me dëshirë!
  • Le të vijë e dyta! – flet me zë të zbutur,
    tjetra hyn në zyrë me shpirt të këputur.
  • Pa ulu atje dhe më thuaj mike,
    burrit, n’ atë jetë, i ndenje besnike?

Me burra të tjerë, më thuaj ke vajtur,
apo ishe zonjë, e urtë, e përmbajtur?!

  • E vërteta Shenjt është që dhe kam shkuar,
    por përpara Jush bëj be: – Jam penduar!

Me sa burra shkova, tani s’ e mbaj mend!
Po për kokë të burrit, s’ janë më shumë se nëntë!

  • Aha! Merr një çelës, edhe nisu vetë,
    ta kalosh e lumtur, jetën në xhenet!

Ajo gjunjëzohet: – Të falem o Zot,
sytë nga mirënjohja iu mbushen me lot.

  • Tjetra! – thotë Shën Pjetri dhe hyn zonjë e tretë,
    me kurmin e bukur, me çapin e lehtë.
  • Po ti, – flet Shenjtori dhe i bie drejt, –
    pa rrëfeu mike, vetëm bëje shpejt!
    Me tët shoq, na thuaj, kishit harmoni,
    e ke tradhëtuar? – pa trego tani!
  • Im shoq, o Shën Pjetër, ishte koqe e rrotës,
    ndaj dhe unë dëfreja me meshkuj të botës,
    kam shkuar me dhjetra, burra e djem të rinj,
    pa pyetur ç’ ishin, të bardhë a të zinj.
  • Ishe prostitutë? – Jo! Nuk merrja pare!
    Hedh këmbën mbi këmbë dhe ndez një cigare.
  • Je penduar zemër? – Hiç fare mor Zot,
    burri që më dhanë, ish një copë idiot!

Dhe po të më ktheje për një jetë të dytë,
do t’ ja shkulja brirët t’ i kërreja* sytë!

  • S’ më thua, si vdiqe? – Dëgjo, ka gallatë.
    Ca burra, për mua, ziheshin një natë:
  • Jo, do vijë me mua! – S’ ma merr dot me zor!
    Kërciten koburet, hëngra një plumb qorr.
    O Zot! Sa kam qeshur, siç po ta tregoj,
    që i lashë hajvanët, thatë, me gisht në gojë.

Ndaj po ta them prapë: Hiç nuk jam penduar!
N’ atë jetë të shkurtër, unë veç kam jetuar!
Ra në hall Shenjtori, ecën nëpër dhomë,
nxjerr nga xhepi çelësin dhe thotë: – Pa të shomë!

  • Ferr apo Parajsë, ku po shkoj xha Pjetër?
  • Jo moj bijë, për ty, kam një zgjidhje tjetër.
    Merre këtë çelës, pse je femër trime,
    dhe nisu me vrap, primë* tek vila ime!🤣

Burimi/Facebook